شهید شیمیایی که می‌گفت داروی مورد نیازش تحریم شده اماهیچ‌گاه گلایه نکرد + عکس

حاج محمود ژولیده" از جانبازان هشت سال دفاع مقدس و از دوستان نزدیک شهید احمد پاریاب است. ژولیده از ویژگی‌های اخلاقی شهید و بزرگ منشی‌اش چنین می‌گوید: "رزمنده‌ای بسیار شجاع و نترس بود. اهل توسل بود. چیزهایی را که دیگران به آن نشدنی می‌گفتند او به خاطر توسلات و شجاعتش می‌توانست پیش ببرد. علاقه زیادی به شهادت نشان می‌داد. از سال‌های دفاع مقدس تا به این روزها، این علاقه را همراه خودش داشت و عاقبت به این آرزویش هم رسید.

هیچ وقت برای خود و ناراحتی‌های خودش گریه نمی‌کرد. بلکه برای مصائب اهل بیت گریه می‌کرد. غصه‌اش همیشه برای دین خدا بود و اینکه آیا می‌تواند برای خدای خودش بنده خوبی باشد یا خیر. همیشه به غیر از بار مسمومیت شیمیایی بار غصه‌های رهبری، خانواده شهدا و بچه‌های جامانده از جبهه را هم به دوش می‌کشید. خیلی‌ها از دوران جنگ و جبهه ماندند اما در زمانه هضم شدند. ولی احمد پاریاب اینطور نشد. او روی ارزش‌های خودش پایبند ماند و واقعا به آنچه می‌خواست هم رسید."

 

احمد پاریاب به فرمانده گردان شهادت از لشگر 27 محمد رسول الله(ص) شهرت دارد. ژولیده از خصوصیات خاص اینگردان و فرماندهی شهید پاریاب چنین روایت می‌کند: "حاج احمد پاریاب در اوایل سن جوانی به درجه فرماندهی گردان می‌رسد و به خوبی هم از عهده این مسئولیت برمی‌آید. فرمانده گردان، بیش از 300نفر را زیر پوشش خود دارد یعنی سه گروهان 100نفره که در گردان شهادت این گروهان‌ها هم دسته‌های ویژه داشتند. کار گردان شهادت از اسمش پیدا بود. یعنی یک گردان شهادت طلب؛ یعنی گردانی که آماده زدن به خط اول دشمن و رفتن روی مین است. پاریاب فرمانده بهترین بچه‌های شهادت طلب بود. اگرچه همگی بچه‌های رزمنده شهادت طلب بودند، اما گردان شهادت به طور ویژه این خصوصیت را داشتند و هر لحظه منتظر شهادت بودند. این‌ها فعالیت‌شان به گونه‌ای بود که یا باید در کمین دشمن می‌رفتند یا با آرپی‌جی مقابل تانک‌های دشمن حاضر می‌شدند یا توی میدان مین داوطلب می‌شدند و خطرات گوناگونی که هر لحظه گریبانگیرشان بود را تجربه می‌کردند. همه این‌ها نیازمند شجاعت و دلیری زیادی بود. پاریاب فرمانده چنین گردانی بود و یک چنین بچه‌های سلحشوری زیر دستش بود. و این نشان دهنده این است که خودش هم بسیار سلحشور و شجاع بود که می‌توانست فرمانده چنین نیروهایی باشد. گردان شهادت منحصرا به این دلیل به نام شهادت نامگذاری شده بود که همه افراد آن شهادت طلب بودند. در آن زمان به تشکیل چنین گردانی نیاز بود یعنی کسانی که قید دنیا را به طور کامل در جوانی زده بودند."

 

ژولیده که روزهای دردکشیدن و تحمل رنج جانبازی جنگ پاریاب را دیده است، به سختی‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید: "تنگی سینه و مشکل شیمیایی آزارش می‌داد. به خاطر عوارض مربوط به داروهای شیمیایی، همیشه تنگی نفس داشت. سال‌های سال با کپسول اکسیژن این طرف و آن طرف می‌رفت. با این کپسول شیمیایی مأنوس می‌شد.خانواده‌اش هم سختی زیادی کشیدند. با همه غصه‌هایی که به دوش می‌کشید، مملو از عشق به شهادت بود. و نهایتا هم به یاران شهیدش پیوست. به نظر من، استقامت و پایداری و صبرش در دوره جانبازی از بارزترین خصوصیات او بود."